Մեր ուղեղի տարօրինակությունները

Բժիշկ Սթիվեն Ջուանը գիտնական է, մարդաբան, դասախոս և լրագրող։ <<Ուղեղի
տարօրինակությունները>> գրքում նա բացահայտում է մարդկային օրգանիզմի ամենաբարդ մասերից մեկի ՝ ուղեղի աշխատանքի գաղտնիքներն ու առանձնահատկությունները։ Գրքում հեղինակն անդրադարձել է հայտնի գիտնականների մոտեցումներին և ներկայացրել դրանք հետաքրքիր մատուցմամբ։ Հենց դա է պատճառը , որ այն հեշտ ընթեռնելի է և հետաքրքիր է ընթերցողների լայն շրջանակների համար։ Կարդացի այդ գիրքը և ընտրեցի ինձ համար հետաքրքիր թեմա, Քոթարի համախտանիշ`Երբ ձեզ թվում է, որ դուք գոյություն չունեք:

Քոթարի համախտանիշ
Երբեմն ուղեղը մերժում է իր սեփական գոյությունը։ Դա կարելի է անվանել կտրուկ
ինքնամերժում։ Այն մարդիկ, ովքեր տառապում են քոթարի՝ այս հազվադեպ հանդիպող
համախտանիշով, համոզված են, որ իրենք արդեն մահացել են, կամ որ իրենց մարմնի որևէ
հատվածը գոյություն չունի։ Նրանք կարող են նաև կարծել, որ ուրիշ մարդիկ ևս գոյություն
չունեն և աշխարհը գոյություն չունի։ Մի խոսքում շուրջբոլորը դատարկություն է։
Երբեմն հիվանդները վստահ են, որ իրենց մոտ բացակայում են կյանքի համար կարևոր
օրգաններ, օրինակ ուղեղը կամ սիրտը։ Նրանք նաև կարող են պատկերացնել, որ իրենց
մարմնի չափսերը մեծանում են։ Օրինակ, որ իրենց մարմինը դարձել է տիեզերքի կամ երկնքի
չափ։ Բավական հաճախ, այս հիվանդները փորձում են ստուգել սեփական անմահությունը ՝ վտանգավոր
փորձեր անելով կամ փորձելով ինքնասպանություն անել փորձելով։ Նրանք չափազանց
տարված են սեփական մահվան գաղափարներով և հաճախ խնդրում են, որ իրենց սպանեն։ Միջին ծանրության դեպքում հիվանդները ունենում են հիասթափության զգացում և ինքնազզվանքի զգացողություն։ Սակայն, եթե խանգարումը ավելի է բարդանում , այցելուները պատկերացնում են , որ փոփոխություններ են տեղի ունենում ինչպես իրենց ներսում, այնպես էլ դրսում։ Թեպետ մարդիկ կարող են տառապել Քոթարի համախտանիշով գրեթե բոլոր տարիքներում, այս վիճակը սովորաբար դրսևորվում են միջին տարիքում։ Առավել հաճախ այն հանդիպում է կանանց մոտ, քան տղամարդկանց։ Թեպետ ոչ մի կոնկրետ բացատրություն դրան չկա դեռևս։ Այցելուները հաճախ ունենում են  նորմալ մանկություն, նոպաները հաճախ ի հայտ են գալիս հանկարծակի ՝ առանց հոգեկան խանգարման նշաններ։   Մերժելով սեփական մարմնի տարբեր մասերի գոյությունը, հիվանդերից մեկը պնդում էր
հետևյալը ՝
— Նախկինում ես սիրտ ունեի, իսկ այժմ դրա փոխարեն ինչ որ ուրիշ բան է բաբախում։ Ես
չունեմ որովայն, և ես երբեք չեմ ցանկանում ուտել։ Երբ ես ուտում եմ, զգում եմ
ուտելիքի համը, սայկայն այն բանից հետո , երբ անցնում է կերակրափողով ,մ այլևս
ոչինչ չեմ զգում։ Այնպիսի տպավորություն է, որ սնունդը անդունդն է ընկնում։
Նիլի դեպքը
26- ամյա Նիլի պատմությունը Քոթարի համախտանիշի դրսևորման դասական օրինակ
է։ Նիլը, ով ընթանիքի միակ երեխան էր, ունեցել է բավական նորմալ մանկություն։ Սակայն
երբ նա 26 տարեկան էր, նրա ծնողները մահացան ավտովթարի հետևանքով։ Նիլը խորը
հավատքով անձնավորություն էր, իսկ այդ դժբախտությունը բարկացրեց նրան, նա սկսեց
մեղադրել ծնողների մահվան մեջ իրեն։ Նա կտրեց բոլոր տեսակի կապերը մարդկանց և
արտաքին աշխարհի հետ, թողեց համալսարանը, սկսեց օգտագործել թմրանյութ և գրեթե
ոնչնչով չզբաղվել ՝ ապրելով ծնողներից փոխանցված ժառանգության հաշվին։ Որոշ
ժամանակ Նիլին հետաքրքրում էր սպիրիտիզմը՝ հատկապես ռեինկարնացիայի թեման։
Արդյունքում ընտանեկան բժիշկը համոզեց Նիլին դիմել հոգեբուժարան։ Նիլին թվում էր, որ
իր մարմինը գույություն չունի, չէր ընդունում , որ ունի գլուխ, ոտքեր․․․, որ ուտում է , խմում ,
չէր ցանկանում հագնվել, երբ փողոց էր դուրս գալիս։ Թերապիաներից մեկի ժամանակ Նիլին
առաջարկեցին ջուր խմել։ Հետո խնդրեցին բացատռրել, թե ուր անհետացավ ջուրը։
Երիտասարդը պատասխանեց, որ այն անհետացել է․․․․ նմանօրինակ մյուս հարցերին նա
պարզապես պատասխանում էր՝ չգիտեմ։

Այս համախտանիշի մասին առաջին անգամ էի լսում, շատ հետաքրքիր էր իմանալ, որ կան մարդիկ, ովքեր մտածում են, որ իրենք գոյություն չունեն, նրանք հավատում են իրենց անմահությանը:   Նրանք երբեմն հիասթափվում են իրենցից, ինքնազզվանք են արտահայտում, խնդրում են սպանել իրենց, գուցե իրենք չեն ուզում ապրել, որովհետև իրենք այն մարդը չեն որը կուզեին լինել, կամ չունեն այն կյանքը, որ կուզենային ունենալ և այնքան ալարկոտ են եղել ստեղծելու իրենց սեփական կյանքը, որ ցանկացել են մահանալ, գոյություն չունենալ: Կարծում եմ նման մարդիկ սպանում են իրենց սիրտն ու ուղեղը, ոչնչացնում են ռեսուրսները ապրելու (ոչ բառացիորեն), չունեն պատճառները ապրելու, գուցե պատասխանատվություն չունեն ապրելու, ներշնչում են իրենց որ գոյություն չունեն, այդպես ավելի հեշտ կլինի ֆիզիկապես մահանալը: Նրանք չեն զգում իրենց գոյությունը, որովհետև չեն զգում նաև իրենց շրջապատող աշխարհը, նրանք հաճախ անորոշության մեջ են հայտնվում, իրենց մտքերը խառնված են, ընտրություն են կատարում լինելու և չլինելու միջև: Իրենք կարծես տիեզերքում լինեն, իրենց աշխարհն անհետանում է սև խոռոչում: 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s