Իլիաս Վենեզիս։Ճայերը

Իլիաս Վենեզիս։ Ճայերը

Այս պատմվածքը միայնակ ծերունու հանգչող տարիների մասին էր: Ծերունու, ով կորցրել էր իր երկու որդիներին աղետի ժամանակ, ով իր վիշտը իր վարժեցրած ճայերով էր մեղմում և ճայերն էլ հանգչեցին, և այսպես, մոմի լույսի պես հանգչող կյանքն էր մաշում փարոսի լույսը ղեկավարող ևս հանգչող ծերունին: Այս պատմությունը ինձ ցույց տվեց, թե ինչպես է կյանքը հանգչում, ինչպես է ամեն բան հանգչում: Ես հասկացա, որ ամեն ինչ կարող ես վարժեցնել, բացի մարդուց: Հասկացա, որ ծերունիները միշտ սպասում են մահվան, հասկացա, որ մահն է փչում մոմը: Հասկացա, որ մենակությունը ամենատանջալից հիվանդությունն է: Զգացի ծերունու թախծոտ սպասումը մահվան: Այս պատմությունը ինձ փոխանցեց ծերունու զգացմունքները, հույզերը, թախիծը: Կարդալուց ինձթվում էր տեսնում եմ ծերունու արցնքակալած աչքերը:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s